Logo Maarheeze nu 500px4 weekenddiensten5 aed1 evenement2 afval 33 openbaarvervoer6 politie7 helpende hand

nlenfrdeplroes
×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 83 niet laden
dinsdag, 18 november 2014 21:25

Fietsen naar Santiago de Compostella

Rate this item
(0 votes)

Gerard Willemsen heeft dit voorjaar een fietstocht naar Santiago de Compostella gemaakt. Een mooie aanleiding voor een praatje.

Stel jezelf even voor

Mijn naam is Gerard Willemsen, ik woon sinds 1973 in Maarheeze. Eerst in de Gentiaanstraat, en sinds 1984 in de Meidoornstraat, waar ik in eigen beheer een huis heb laten bouwen. Met voldoende ruimte voor de kinderen en kleinkinderen. Toen ik in Maarheeze kwam wonen ben ik bij de voetbal vereniging gegaan o.a. om sociale contacten op te bouwen, later ben ik ook gaan tennissen. Ik heb twee kinderen, een zoon en een dochter. Mijn zoon werkt bij een concern in Duitsland, mijn dochter werkt in Roosendaal . Ondanks de afstand komen de (klein)kinderen gelukkig regelmatig over de vloer. Ik ben een kleine drie jaar geleden gestopt bij de Belastingdienst en nu met pensioen. Sinds die tijd help ik als vrijwilliger bij Paladijn met vervoer van hulpbehoevenden. Met die mensen bouw je op den duur een band op, waardoor ik ze soms ook kan helpen met adm. probleempjes .

Waarom fietsen?

Ik ben geen lange afstand fietser, wel fiets ik graag met mijn vrouw een 30-40 kilometer in de omgeving. In mei 2013 heb ik een tia gehad waarvan ik gelukkig helemaal hersteld ben. Om mijn dankbaarheid te uiten naar de ”grote man” hierboven heb ik het plan opgevat naar Santiago de Compostella te fietsen. Mijn vrouw vond het geen goed plan, mijn kinderen zeiden als je het wilt dan moet je het doen. Ik ben driekwart jaar met de voorbereidingen bezig geweest; materiaal voorbereiden (in totaal ca. 25 kg mee te sjouwen!) , trainen etc. Gelukkig was er geen medisch bezwaar om te gaan. De eerste echte oefentocht was geen groot succes, vooral het klimwerk viel tegen. Ik ben lid geworden van de St. Jacobsvereniging en daar routekaartjes etc. gekregen. De eerste stempel in het pelgrimspaspoort is van de St. Gertrudis parochie hier.

Vertel verder over je tocht

Ik ben laat in mei 2014 meteen na de geboorte van een kleinkind vertrokken. Het begon al goed, in Mechelen kwam ik in een groot festijn terecht en alle accommodaties waren bezet. Noord Frankrijk bleek erg leeg te zijn - ik kon weinig eten inkopen en at en dronk onderweg veel te weinig. Net boven Parijs was ik eigenlijk helemaal leeg. Mijn zoon en vrouw kwamen mij opzoeken en schrokken van mijn uiterlijk. Eerst hebben ze me twee dagen bijgevoerd en sindsdien heb ik veel beter op het eten gelet.

Wat me wel is bijgebleven hoe vriendelijk alle mensen zijn. Iedereen heeft me verder geholpen, met route wijzen, zorgen voor eten, overnachten etc. Het heeft mijn beeld van de mensen veranderd.

Rond Tours ben ik een andere Nederlander, Franske tegengekomen, een ervaren fietser. Het hele verdere traject hebben we samen afgelegd. Hij heeft me de kneepjes van het vak geleerd. Vooral dat je langzaam bergop moet fietsen. In de Pyreneeën heb ik echt afgezien, daar begint het hooggebergte pas. De eerste echte stijging deed pijn, ik moest van de fiets af. Na de eerste pas in de Pyreneën dacht ik dat ik het ergste gehad had, maar er kwamen er nog veel meer. Uiteindelijk heb ik het wel onder de knie gekregen, mede dankzij de adviezen van Franske.

Santiago was een groot circus bij aankomst. Je komt bij de kathedraal aan, die werd helemaal verbouwd. Dan kom je bij het bureau des pelegrinos waar nagegaan wordt of je de route ook echt gereden hebt. Ik heb meteen mijn oorkonde gehaald en daarna uitgezocht hoe ik weer terug moest naar Nederland. Franske wilde doorfietsen naar Finistere, daar had ik niet zoveel trek meer in, mijn doel was immers bereikt. Wel toch nog naar Finistere geweest, maar dan met de bus.

Ik ben er trots op dat ik het gehaald heb en kijk er ook met veel voldoening op terug. Vooral het klimmen is een enorme klus. Ik denk niet dat ik dit nog een keer doe tenzij ik weer een uitgesproken motief heb , wat je zeker nodig hebt om de eindstreep te halen. Een fietsreis naar Rome zit er dus niet snel in. Ik ben nog steeds niet op mijn oude gewicht, maar …..mijn "schuld" is ingelost!

Sinds 1973 in Maarheeze - wat is er veranderd?

Ik ben verhuisd, heb natuurlijk een carrière gemaakt. In de nieuwe woning heb ik veel meer privacy en woon erg prettig. Via de sport heb ik ook veel jeugd/maarheezenaren leren kennen. Het dorp is veel groter geworden en ook ten goede veranderd. Wel vind ik dat de nieuwere wijken soms erg dicht zijn bebouwd.

Ik zou erg graag zien dat er meer voorzieningen gerealiseerd worden voor senioren - ik vind het initiatief van het KBO voor de St. Jozefschool erg goed. Het zou mooi zijn als je daar een soort ouderenhome krijgt met naast ontspanning en sociale contacten ook evt. bepaalde zorgtaken. Wel maak ik me zorgen of voor dit soort initiatieven nog geld is, vooral nu het Hof van Cranendonck niet doorgaat. Toch moet er iets geregeld worden met name om vereenzaming te voorkomen. Zeker met een vergrijzende bevolking zoals in Maarheeze. Het zou dus fijn zijn als er vaart gemaakt kan worden met initiatieven zoals de St. Jozefsschool.

Zelf wil ik zeker niet weg, ik ben hier geworteld en het is een schitterende omgeving. In een kleine kern leef je veel minder anoniem. Je bent betrokken bij de gemeenschap.