nlenfrdeplroes
dinsdag 01 februari 2022 11:16

Hutje in het bos

Beoordeel dit item
(1 Stem)

Geest van Bertje, in zijn hutje in het bos.

Mijn echtgenoot en ik wonen op een schitterende lokatie aan de rand van Maarheeze. Ons mooiste plekse van Mares zeggen wij vaak tegen elkaar. Onze open achtertuin kijkt uit op de rand van het Cranendonckse bos. Daar is de hele dag wel wat te zien. Op het moment zijn het de reigers (witte en blauwe) die de slootkant bevolken om een visje te bemachtigen vanuit de Aa. “De loop” zoals wij hem noemen. Deze stroomt dwars in beeld tussen de weiden en landbouwgronden. Het stukje Aa is een officiële wandel route. Daar zie je met mooi weer elke dag mensen wandelen. Jaren geleden liep er regelmatig een groepje herten door ons landschap, maar de laatste tijd zijn ze verdwenen. Jammer! We hopen maar dat de natuur zich herstelt en ze terugkeren. Wel hadden wij onlangs in een nacht bezoek van wilde varkens, die hun sporen hadden achter gelaten. In het bos lopen regelmatig mensen te wandelen met hun hond, maar ook paarden met ruiters zijn er niet vreemd. Hemelsbreed zitten wij maar zo ‘n honderd meter van Manege Boszicht, van Jan Donkers. Vandaar vertrekken, meestal in het weekend, grote groepen paarden met ruiters, die genieten van de zandpaden in de omgeving. We kunnen ook de paarden van Boszicht in de wei zien staan aan het bospad. Zelfs in de zomer, als de bladeren aan de bomen staan, zijn ze zichtbaar. Door de verschillende seizoenen zijn die bladeren nooit saai, ze krijgen alle kleuren. Je moet het maar willen zien.

hutje in het bos

Rechts in het hoekje van een bosje achter de Aa staat een kijkhut, die in de wintermaanden van uit ons huis, goed te zien is. Hij staat er al zo lang als ik weet, onaangetast schijnbaar door de tand des tijds. Bij mijn weten al ruim 40 jaar. Het is een hutje waar je goed in kunt schuilen en zitten. Je wordt, omringd door de rust van de natuur, ruisen van de wind en fluitende vogels. Vroeger zat er elke zaterdag al vroeg in de ochtend de man die deze hut eigenhandig in elkaar heeft geknutseld. Hoe hij zijn materiaal daar heeft gekregen heb ik nooit gezien, en willen we ook niet weten: Iedereen in zijn waarde laten is ons devies. Of dat stukske grond zijn eigendom was, is ons niet bekend. Maar wij hebben vaak, knipogend, tegen elkaar gezegd: onze gluurder is er weer. Maar daar zal het Bert natuurlijk niet om te doen zijn geweest. De rust en ruimte zullen belangrijker voor hem zijn geweest, genieten van het uitzicht, ontstressen, naar de vogeltje luistenen en misschien ook een hert spotten. Duidelijk een liefhebber van de natuur. Ik heb het hier dus over de persoon Bert van Tuel uit Maarheeze. In zijn jeugd zal hij ongetwijfeld veel hebben rondgestruind in deze omgeving, en dit plekje hebben uitgekozen voor vele uurtjes van ongetwijfeld genot en plezier. Bert, geboren in 1928, is inmiddels al lang overleden (2007). Maar zijn hutje staat er nog steeds: fier te wezen in de geest van Bert van Tuel. Soms als ik door het bos struin ga ik er wel eens even zitten en voel ik iets van wat Bert moet hebben ervaren. Een mooie plek om te genieten van het mooie uitzicht, de luchten, het leven te overdenken en je rijk te voelen. Want ondanks alles, vind ik, mogen wij niet klagen in dit kleine landje, waar van alles mis is en gaat, en waar we zo graag op foeteren. Natuurlijk is niet iedereen in Nederland zo gezegend als wij in ons kleine stipje Maarheeze op deze hele grote aarde. Soms koester ik daarom mijn zegeningen in ieder geval in de geest het hutje van Bertje van Tuel

Mijmeringen van Thea van den Bosch

 

Gelezen: 571 keer Laatst aangepast op vrijdag 04 februari 2022 09:59

Laat een reactie achter

De redactie houdt het recht alle opmerkingen zonder mededeling te verwijderen.