Logo Maarheeze nu 500px4 weekenddiensten5 aed1 evenement2 afval 33 openbaarvervoer6 politie7 helpende hand

nlenfrdeplroes
×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 82 niet laden
JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 42 niet laden
Humoristische blog

Humoristische blog (32)

Plaats voor de blog van Erik Mulder

dinsdag, 06 februari 2018 22:04

"Knikken volstaat." door Sandra Bernart

Written by

 

De bovenzaal is te bereiken via een doorleefde trap van een Stratums café. Een geur van verschaald bier vermengd met vochtig hout. De tochtige ramen weerhouden de fanatiekelingen er niet van zich te kleden alsof het hartje zomer is. Ik houd mijn vestje nog even aan. De groep deelnemers is grofweg in te delen in jonge verliefden, wanhopige singles, giechelende vriendinnen en een handvol echtparen in hun midlifecrisis. De schroom van de eerste les is er intussen vanaf. Zodra de leraar begint te tellen, starten we schaamteloos aan de pasjes die we ons nog herinneren van de vorige keer. Onze ‘cross body lead’ gevolgd door een ‘right turn’ voelt nog wankel. ‘Dat is een kwestie van tijd,’ verzekert de leraar ons. De sfeer is ongedwongen, falen mag. Met veel geduld worden we begeleid in ons leerproces. Hoewel de spiegels pijnlijk zichtbaar maken dat mijn heupen zich houteriger bewegen dan ik me inbeeld, lijkt niemand hier moeite mee hebben.


Terwijl mijn lief me enthousiast rondzwiert en het net zo lastig vindt als ik om te focussen op de pasjes, denk ik aan de zaalhockeywedstrijd deze middag van een van onze dochters. Het geroep vanaf de tribune echoot nog in mijn oren. Een koor van fanatieke ouders galmde door de ruimte. ‘Naar voren, naar buiten! Nee! Afgeven die bal! Wat doe je nou? Die heb je nog! Die is voor jou! Rennen! Kijken! Loop dat gat in! Ja, nu! Scheids! Laag zitten! Twee handen aan de stick.’ Elke actie werd voorzien van commentaar. De frustratie was van verre te zien op de gezichten van de meiden. Af en toe keek er een zuchtend opzij. Het leidde ze af. Ze gingen er niet beter van spelen, zoveel was zeker.  


Ik stel me voor hoe het zou zijn als wij tijdens onze hobby op eenzelfde manier gecoacht zouden worden door onze kinderen. Dat ze tijdens de inzet van een draai vanaf de barkrukken riepen: ‘Die hand moet hoger! Wat doe je nou? Andere kant op!’ Of bij een dappere poging een nieuw danspasje in de praktijk te brengen: ‘Nee, mama! Voor je kijken! Pa, begeleiden nu! Pak die ruimte. Sjesus, hier kom ik niet voor kijken.’


Ik stap op de tenen van een medecursist en mompel gegeneerd ‘sorry’. Mijn lief pakt me steviger vast en ik concentreer me weer op mijn passen. De Zuid-Amerikaanse muziek is opzwepend, schakelt het denken uit. De salsaleraar knikt in het voorbijgaan vriendelijk naar me. Of hij dat als compliment bedoelt of als groet is me niet duidelijk. Het motiveert wel. Soepel draai ik me om mijn as. In de spiegel ziet het eruit als het begin van een dans. Ik zie het zelfs in de ogen van mijn man, die me vol bewondering aankijkt. Een warme gloed stroomt door mijn aderen, ik knoop mijn vestje los.

Een knikje, denk ik, een welgemeend knikje volstaat.

*****

Sandra Bernart (1973) debuteerde in 2015 met de roman Ik zag Menno (finalist Hebban Debuutprijs).
Ze is
Eindhovens Schrijftalent 2017. In juni 2018 verschijnt haar tweede roman Vol van Maan.

maandag, 16 oktober 2017 11:44

Geachte reizigers door `Tante Toos `

Written by

U nadert station Maarheeze, station Maarheeze.

Vroeger lag het station gewoon aan de Stationsstraat, wel zo hendig te onthouden. Maar het wordt daar, aan de andere kant van het spoor vaak te gevaarlijk. Een enorme brand was er laatst, een achtervolging met een auto in de sloot, en boeven die alle kanten op rennen.

Met de auto via de A2 is het ook niet veilig, bijna wekelijks willen mensen zooo graag Mares bewonderen dat ze ter hoogte van Mares tegen elkaar botsen.  Kijkersfiles, sluipverkeer; Mares is erg in trek maar het maakt het wel gevaarlijk. Voor plofkraken hoeft u echter voorlopig hier niet bang te zijn.

Niet dat dit station nou zo veilig is hoor, beste reiziger. Laatst reed een vrachtwagen er een spoorboom af, en er worden nog steeds fietsen vernield en gejat.

Maar goed; u heeft het gehaald en u mag nu Mares komen bezichtigen. Als u tussen de gekneusde maisvelden loopt komt u vanzelf op de Puttendijk uit. Daar hangt een eenzaam bordje dat verwijst hoe u bij het bejaardentehuis komt. Alsof daar het hele dorp om draait, terwijl het de komende tijd natuurlijk weer over de carnaval gaat. De prins- of prinsesverkiezing! En daar kunt u mogelijk uw bedenkingen bij hebben.

Hoe gaan we een prins of prinses noemen als ‘het’ genderneutraal moet zijn?

We liepen als dorp al voorop in de discussie door het afgelopen jaar ‘met zonder’ prins te doen.

Mogen we nog Muuzevangers en Muuzevangerinnekes heten? Of begint elke verwelkoming met: Geachte carnavalsvierders van het Muuzegat?

Dan spreek je ook de mannen in ballerina en de vrouwen in cowboypak aan, en de mannen in een poezenpak en de vrouwen met een kater.

Alle ‘reizigers’ moeten zich aangesproken voelen.

Maar wat voor Koninklijke Muuzegender er ook dit jaar ‘uit de kast gaat komen’ in de Smeltkroes;

de inwoners van Mares wensen alle  ‘Geachte dames en heren’  ook weer een veilige terugreis!

Als de bedoeling maar goed is

Lekker hendig.

Tante Toos

donderdag, 27 juli 2017 18:34

Pinnen? Ja graag!! door Tante Toos

Written by

Je zult maar in Marishof wonen en je kleinkinderen die op visite zijn een ijsje gunnen. Even wat kleingeld meegeven zodat ze bij de frietzaak dat zelf kunnen gaan halen.  Het lijkt zo hendig! Maar vanaf 1 augustus 2017 moet je zelf met je pinpas, je rollator, je pincode in je knipbeurs meelopen, want geld pinnen kan dan niet meer…

Halen ze eerst die fijne pinautomaat bij het rabobankgebouw weg, nu moet ook die van de Boerenleenbank er aan geloven. 

Dus moet een van je kinderen (als je die al hebt) je met de auto naar Budel brengen, het gebruikelijke benzinetientje moet je dan daar ook meteen zien te pinnen. Als je maar een beetje slecht ter been bent en nog niet zo oud, dan hoef je de rabobank niet te bellen voor hun thuisbrengservice.

Misschien kan de Helpende Hand een bus huren, om eens per week met wat uitverkorenen naar de dichtstbijzijnde pinautomaat te gaan toeren. Tussendoor een kopje koffie en een leuke schapevachtpresentatie met gratis boormachine voor de heren?

Of de boodschappenservice van de Jumbo koopt voor jou een pak kuukskes van een euroknaller en pint er meteen voor jou 50 euri bij.

Want…misschien zijn er ergens op een zaterdagochtend een paar boeven die bedenken; oh…laten we vanavond eens naar Mares gaan om een plofkraak te plegen!

Al slalommend door de Smits van Oyenlaan met al die onhandige muurtjes en bulten tegen de huidige pinbunker aan knotsen. Of met explosieven de hele pui van Bl3nd er uit blazen tot de briefjes van 50 op de balkons aan de overkant vliegen!

Waar halen we ons geld voor de kermis, de (konings)markt, de Poolse poets, het heitjekarweitje, het shoarmabusje, en alle collectanten van de harmonie of de zonnebloem?

Misschien een pinautomaat op het schoolplein van Onze School dan maar? Dan kunnen de oudjes meteen hun koffie daar ook contant afrekenen. Of binnen bij Anytime fitness, dan zijn er altijd spierbundels in de buurt die de plofkakers kunnen overmeesteren.

De nieuwe automaat moet binnen rollatorafstand van Marishof zijn, en zonder gevaar voor omwonenden.  We kunnen slechts elke nacht een beveiliger op wacht zetten…alhoewel…

Mochten er boeven zijn die dit lezen; ben er snel bij want na 29 juli is de automaat leeg want dan hebben we hem zelf geplunderd voor de wieler-zuip-ronde!

Tante Toos

woensdag, 05 oktober 2016 14:22

Van Palmpasen tot poepers

Written by

Al lopende over de kermis of langs de wielerronde zie je de volgende generatie bekende Mareser koppen voorbij komen. Je herkent in de gezichten de doorgegeven familiegenen van Hugte of het Laar, van Mulder, Nagel of Rampen. Vertrouwd, dorps, met vaste gewoontes. Elk jaar het uitje naar de uitvoering van de toneelvereniging, met zijn allen in de Josephschool waar Wim Kok de sterren van de hemel speelde. Iedereen kende elkaar. Dat had ook een nadeel; je kon niets fouts uitvreten want een ouder persoon, (waar je nog respectvol U tegen zei,) veegde je wel even bij. Vóórdat je thuis was nadat je iets had geflikt, had de dorps-tamtam je ouders al ingelicht. De verklikkers herkenden je aan je bekende kop; “Oh das er inne van dun dieje!”

Mares was in feite  de voorloper van een grote groepsapp. Ik weet tegenwoordig niet eens hoe mijn buurman van 3 deuren verder heet, en of hij, net als die vorige bewoner , ook last heeft van zunne prostaat. Laat staan dat ik het hem in het Nederlands uitgelegd krijg waar de prostaat zit….

Als destijds palmpaasstokken weer met de tong uit de mond ,onder bezielend oog van meester vd Thiel werden geknutseld ,wist je ook wat je er, buiten het broodhaantje van de Leijer, aan moest hangen. Je kreeg immers een briefje met de naam en het adres van de bejaarde ontvanger. Ons kent ons dus: Dun dieje houdt van sigaren, maar hang maar ginne rol snuupkes aan het paaskruis want zunne suiker was laatst te hoog.

Je fietste of rende naar je vrienden, er was geen reden toe om met een telefoon naar digitale beestjes te zoeken. Op de fiets naar het zwembad, met 50 cent op zak voor een trekdrop, een nogatblok en een zakje chips, de horzels nam je gewoon op de koop toe. Niets kon je toch gebeuren? Het ergste was dat je je piepkleine fietssleuteltje kwijtraakte, maar dan had de badjuf hem wel ergens. Want wat je vond,  bracht je terug naar de eigenaar of iemand die de eigenaar kon vinden. Hoe simpel.

Tijdens de zondagswandeling kwam je nergens afvalbakken tegen, waarom ook? De snoeppapiertjes van de kauwgom of je buskaartje bewaarde je in je broekzak totdat je thuis was. Dit is  heel lastig gebleken voor de bewoners/bezoekers van het Greunsvengat…..wat doen we met al ons afval? En hoe nodig blijken speciale 3-talige verbodsborden dat je er niet zomaar mag wildpoepen!

Als zelfs de hond van postkantoor-Wietink had geleerd om zijn behoefte netjes in het gootputje te draaien, dan moeten die poepers toch ook in een zakje kunnen mikken? Wie heeft dat nooit geoefend op een kinderfeestje met spijkerpoepen?

Alles verder zo heerlijk dorps rustig, behalve dan als de zogenaamde ‘fileratten’ in de ochtend door ons dorp scheuren. Waar zijn de autoloze zondagen als je ze nodig hebt?

We zetten een slagboom bij Philips en bij het Greunsvengat: “Verboden te poepen én in te rijden; Mares doet vandaag niet aan bermpoepen noch aan auto’s. “

Mocht u alsnog last hebben van uw prostaat of darmen: hier is een zekske en dat afval neemt u maar fijn in uw broekzak mee terug naar huis. 

Moesten wij vroeger ook.

Tante Toos

Vandaag moest ik bloed gaan laten prikken bij de huisarts. Tuurlijk m’n zondagse onderboks aan. Zo is dat geleerd; naar de dokter of het ziekenhuis en je zorgde dat je je goeie ondergoed aan had! Stel je voor dat ze je daar hielden en je had je verschoten woensdagboks aan met die uitgelebberde stiek! Naar Weyers of Kramers in de Oranje Nassaulaan. Het zoemertje of belletje bepaalde bij wie je met je nummertje naar binnen mocht. Tegenwoordig google je alvast zelf je diagnose in je mobiele, kletsen met anderen hoeft niet meer. Na afloop van je afspraak mocht je het onleesbare recept aan de goedlachse assistentes achter een luikje in een hoek afgeven. 

de ark Custom

Heel vroeger legde dokter Raven de medicijnen bij ‘de Ark’ op de vensterbank, en daar haalde je ze op. Hoe simpel was het leven; even wat kletsen over wat je mankeerde, pilsje er bij, het laatste nieuws van Mares horen. Nu haal je je pillen uit een eenzaam gecodeerd luikje, en je kijkt het nieuws digitaal op Maarheeze.nu.

Maar goed..thuis moest die goei onderboks weer uit, want voor school bijvoorbeeld kon dat ouwe verschotje nog wel een keer aan. Mister Borrenbergs zou hier toch geen erg in hebben.

Zondags mocht je echter in vol ornaat! Het halve dorp druppelde om kwart over 9 naar de mis “Ik zal maar efkes gan want dan hebben we ut gehad’  de andere meer gelovige helft viet de hoogmis om half 11.

“ Ich goi efkes no de mis no de Ark mien koppienpillen ophalen he?!”  De kaarters speelden in de Ark of het Hof voor een borrel of een sigaar. Te laat thuis natuurlijk.

t hof Custom

En moeder de vrouw werd gesust met een reep Kilt chocola, omdat die met de afgekoelde zondagse goei soep had staan te houwen.

Hoe simpel waren die zondagen; je ging ‘s middags of naar het zwembad of schaatsen op het Van Greunsvengat, want het was of heet of het vroor.

Het leven was zoveel duidelijker; Je kreeg een kroket of een frikandel; en er was paprika of gewone chips. De vaders werkten bij Philips en Mares had geen (publiekelijke) miljonairs. Nu blijkt Cranendonck op de 167e plaats te staan qua miljonairs?!

Die pakken gewoon elke dag een neej onderboks, altijd klaar voor de dokter!

De rest van Mares moest ‘s maandags alle boksen weer wassen. Een blok ossengal voor de remsporen deed wonderen, een ‘zakje blauw’ om ze witter te krijgen dan die aan de lijn van de buurvrouw hingen.

Als we eens een gezellig luikje maken ergens midden in Mares, een bankje en een krantje.. “Duut mich een radlertje, en wa asperien, en een zondagse onderboks maat L… vors gestreken..

allik en zuuver

 

Tante Toos

zondag, 03 juli 2016 09:04

Matadoren en watjes

Written by

mendig budel 1 Mobile

Kennen jullie Mendig –Budel ? Een prachtige “ lange adem” tocht, strak georganiseerd door de Bokkerijders / SWAC ( Stichting WielerActiviteiten  Cranendonck ). Ruim 240 km bergie op en bergie af fietsen vanuit de Duitse Eiffel helemaal naar Buul. Ik schrijf bergie op – bergie af, maar veel deelnemers zullen zeggen: “ wanneer ging t dan naar beneden ? “. Eerst gaat het ongeveer 100-120 km flink op en ( af en toe ) neer en dan moet er nog eens 120 redelijk vlak worden gefietst.

Ook dit jaar weer was ik van de party. De mensen die mij kennen weten meteen dat ik niet meegefietst heb, en dat klopt. Dit jaar was ik als chauffeur/ masseur/ motivator  en manusje van alles beschikbaar voor 4 wel afgetrainde heren. Ik zeg afgetraind, want als je niet menig km in de benen hebt, hoef je er echt niet aan te beginnen,  de 2500-2700 hoogtemeters gaan je de das om doen.

Vanmorgen in alle vroegte stond ik in de Duitse bossen / velden mijn kompanen op te wachten. Wat is de Eiffel mooi ! Reeën rende door de velden, vogels floten en in de verte hoorde ik de eerste buulse dialectvloeken aankomen. “ Dju toch, dizze bult duut och pien “ aldus een zwoegende buulse klimmer.  En dat uren aan een stuk.

De eerste 60 km gaan flink op en neer, de Eiffel is niet echt vlak te noemen, met klimmen tot wel 17%. Dat is zelfs voor een auto behoorlijk steil. Na de eerste pauze volgde een nieuw stuk in de route, uiteraard alleen maar omhoog ! Bij post twee ( 120 km in de benen ) zaten er een aantal al behoorlijk doorheen. De glooiende afstand, gecombineerd met wind tegen, en veel regen zorgde daar wel voor. Bananen, wafels, soep, sportdrank  en powerbars diende de heren en dames weer van energie te voorzien. Om het allemaal nog wat erger te maken knalde men er tussen post 2 en 3 ( 120 tot 180 km ) er nog wat noodweer bij. Met het snot op het gezicht, zeiknat  en stik kapot begon men aan de laatste etappe naar Buul.

Rond 20:30 is de sluitingstermijn, dan moet je binnen zijn, van deze helse tocht. Er zijn clubjes die voor 15 uur al terug zijn in Buul ( Ne normaal ) en er zijn er die na 20:30 halfdood van de fiets vallen op de markt.. Maar voor mij zijn het allemaal helden ! Petje diep af voor de echte matadoren van de sport ! Ook hulde aan de organisatie die het wederom perfect voor elkaar had. Het was een speciale dit jaar ( 20e keer ). Het was vooral een prachtige dag om mee te maken.

Zo, en dan gaan we nu voor de tv liggen en kijken naar 22 aanstellerige voetballertjes die bij elk bietje fysiek contact met de tegenstander zwaar gewond over het veld gaan rollen. Wat een watjes !

Tot volgend jaar !

Erik Mulder

donderdag, 12 mei 2016 20:24

De nieuwste van Tante Toos uut Mares!!

Written by

Van de Korti tot de mijl

draaimolen 1 Custom

 

 

 

 

Toen de jumbo nog de Korti heette, stond de kermis daar op de Brink. De bejaarden hadden elk jaar een kleurig ander uitzicht dan hun saaie vijver voor de deur en het getoeter en levendige van de attracties overstemde het getik van hun stokken.

Vanaf de botsauto’s van Saes kwam je via de kleine botsautootje bij de zweef, de rups, de draaimolen enzovoort. Op den duur stond er zelfs een calypso en een jimmy! De zoete weeige lucht van de suikerspinnen, de dropbollen en wijnstokken, de caravans van de kermismensen; heerlijke tijden. Het leek ook alsof het toen nooit regende.

Uren kijken en rondhangen bij de bulldozers of de grijpers en dan keivreed met een flut horloge ons pap ‘blij’ maken.

De Brink is niet meer wat hij was. De gezellige markt die er altijd stond en die begon met een prachtige snoepkraam waar je zakjes snoeppapier of jodevet voor een gulden kocht, is verhuisd. Het dansende damesbeeld in de trieste vijver kreeg een nieuwe plek.

En nu mogen we nadenken over een nieuwe bestemming van de kermis.

Ik meende dat ik daar al snel klaar mee was: bij het station! Locomotion geeft er elk jaar een leuk feestje; dat kan best 4 dagen duren!

Die lui van Weert tot Eindhoven zouden maar wat graag hendig met de trein naar onze kermis willen komen. Dan hoeven ze niet meer naar Valkenswaard kermis met de auto. We zouden ov-kaartjes kunnen verloten bij het ballengooien, en een meereiskaartje van zo’n krijtje afschieten in plaats van een vergeelde pinupfoto.

In het centrum is echter ook nog een leuke plek; het Tonnie van Schaijkplantsoen tegenover de Jumbo. De markt en de braderie maken er ook al gedeeltelijk gebruik van. We zetten gewoon een pendelbus in vanaf het station, dan kunnen die van Heeze en Geldrop ook nog steeds komen. De bejaarden zitten fijn weer op rollatorafstand, je zet er een kop van jut neer en wat schommels en ze zijn content!

En het fijne is dat de loterijmensen van de Tulpenstraat hun porsche kunnen laten staan en op hun nieuwe schoenen kunnen komen.  En voor degenen die naast de buit hebben gepiest in de Tulpenstraat, zetten we er een extra boksbal neer. De rups komt tegen Kalders aan en Saes mag bij Wieleke van Lier in de tuin. Alles gezellig tegen elkaar zodat we geen gaten krijgen zoals de carnavalsoptocht ooit had.

Het sluipverkeer vanuit Weert kan gewoon soepel doorgang vinden en vanuit het benkske in de Anjerstraat kunnen de hangouderen een oogje in het zeil houden.

En we sluiten mooi aan bij de wiellerronde, hebben we meer kans dat de zon schijnt en kunnen hullie van Valkenswaard ook komen. Als we dan toch bezig zijn laten we de muzikanten van Zomareseravond a la Dickensfestijn de Molenstraat tot de brandweerkazerne vullen. Deze nieuwe dubbele mijl van Mares wordt uiteraard dan een groot succes!

Genoeg koffie te drinken en het koffiedik te lezen door de ‘waar?’zeggers van de gemeente…..

Ik vat er nog unne wijnbal op!

Tante Toos

donderdag, 21 april 2016 11:31

Zoals het klokje in Mares tikt…..

Written by

Zoals het klokje in Mares tikt….. door Tante Toos uut Mares

Niet dat ik nou zo’n dorpse muts ben die nooit op de harde weg is geweest, maar zo’n drukke stad als Amsterdam is toch niet aan mij besteed. Pas geleden op een zaterdag was ik een dagje in onze hoofdstad. Waar thuis het bekend en onbekend volk je begroet op straat, is er daar met al die drommen mensen geen beginnen meer aan.  Zoveel nationaliteiten en talen die er bovendien rondlopen, daar kunnen onze AZC-ers niet aan tippen.

Die Stadse lui bewegen zich zo (be)hendig tussen tramrails en stoplichten, terwijl wij in Mares nog maar net uit de buurtbus gegroeid zijn. Een kakafonie aan souvenirwinkels die altijd open zijn. Keiveel herrie waardoor je bijna struikelt of tegen iemand aan botst omdat je aandacht overal heen wordt getrokken. Sexmaskers, vrouwen achter het raam, levende standbeelden…..terwijl je in Mares alleen de kans loopt tegen het balkebrij-reclamebord van de Vonk op te lopen, al zwaaiende naar een dorpgenoot.

Het hardste geluid bij ons is dat van het carillon van Marishof. En hoe lang is het geleden dat Dorbas de winkel was om iets voor een verjaardag of dier te kopen? Je ging een haakje voor je hengel kopen, maar kwam met een puntenslijper en kkkkkattenbakvulling naar buiten.

En al die felverlichte coffeeshops in Amsterdam, dat ze niet denken dat wij ‘ boeren’ niet met onze tijd mee gaan he? Wij hebben tenslotte BL3ND als eigen koffieshop! En ‘hullie’ met hun Hells Angels terwijl ‘willie’  de Brinkboys hadden….ook niet de minsten destijds. 

Maar die enorme lucht van wiet die ik telkens inhapte was toch niet fijn. De toeristen vinden het geweldig met een joint over straat te lopen; Bloody Fantastic man! (‘hieel goe’ bedoelen ze dan)

Geef mij maar de vertrouwde lucht vroeger van Jan van Thomasse, als die zijn land bemestte, of de lucht van de viskraam op onze mert donderdags.

mares

Lekker dorps; wij hoeven geen woonboten op ons ‘van Greunsvengat’, wij hebben daar al vissertentjes.

visvijver Custom

En laat ons parkeerprobleem zich fijn beperken tot de zaterdagochtend achter bij de LIDL.

Een keertje stad is leuk , maar thuus komen en de twee torens van de kerk weer boven de Dalen zien uitsteken, dat is nog veel fijner!

Wanne rust….vooral op onze dinsdagmiddagen….

Tante Toos

woensdag, 20 januari 2016 11:28

Limburgers en files – gevaarlijk !

Written by

 

Limburgers en files – gevaarlijk !

Na ruim 3 jaar voor dag en dauw thuis weg te zijn gereden, en daardoor filevrij op mijn werk te zijn aangekomen, mag ik sinds begin Januari weer op een christelijke tijd thuis wegrijden.( 07:15 uur ).

Vooraf denk je – heerlijk – dit heeft alleen maar voordelen ! Wat langer in je mandje kunnen blijven liggen, de hond uitlaten en de krant doorspitten voor we de auto instappen. Maar nu het jaar een week of 3 onderweg is moet ik eerlijk zeggen dat het mijn humeur niet ten goede komt !

Dit komt door:

De ongeduldige Limburger – die zowel de kern van Maarheeze alsmede de A2 terroriseert !

Het begint al vroeg – zo rond kwart voor zeven – dat mijn nekharen recht overeind gaan staan. Ik loop dan nog nagenietend van een heerlijke droom met ons hondje via de W. Alexanderlaan en Beatrixlaan naar de Oranje Nassaulaan om daar over te steken naar de groenstrook waar onze kleine kruimeldief zijn dagelijkse snuffelstage gaat doen. Wat ik, en mogelijk u ook niet wisten, is dat de O. Nassaulaan ter hoogte van de 7up ( zo blijft ie heten ! ) omgedoopt is in: Eau Rouge ( de snelste bocht van Spa Francochamps – hier wordt 300 km/uur aangetikt ).

Menig Limburger komt bij t Tipke de snelweg af en gaat binnendoor via Maarheeze richting Leende om daar weer aan te sluiten in de file  die dagelijks op de A2 staat.

Met het schuim op de bek, en de ruitenwissers aan de binnenkant van de voorruit,  om eerder genoemd schuim weg te vegen, begint de Limburger aan een kansloze expeditie die tijdwinst op zou moeten leveren. Iedere morgen weer wordt ik zo ongeveer dwars door midden gereden tijdens mijn oversteekbeurt. Onze joekel, heeft geen boodschap aan snelle Limburgers en loopt stoïcijns, op zijn gemak, naar de groenstrook. Daar aangekomen voel ik me nog steeds niet op mijn gemak – achter mijn rug om schieten de malloten mij voorbij !

Het is wachtten op de eerste ongelukken – zeker omdat alle zijstraten uitkomend op de O. Nassaulaan van rechts komen en dus voorrang hebben.

Na deze expeditie stap ik ook in de auto en rijdt rustig de A2 op, voeg in en rij met een sukkeldrafje richting Eindhoven. Iedere dag is het aansukkelen, maar het tijdverlies is, in mijn beleving maar 10 minuten. Nadat ik ingevoegd ben, ga ik er eens goed voor zitten. JA daar komen er weer een paar, die via de ESSO en de parkeerplaats langs de A2 de file, een klein stukje omzeilen. Tegelijkertijd maken ze de file weer langer, want bij het invoegen maken ze met iedereen ruzie.

Verder houd ik ook de parallelweg in de gaten, waar het net zo druk is als op een koopzondag bij IKEA. Je zou er maar fietsen ! LEVENSGEVAARLIJK !!

Al deze malloten moeten door de kern van Leende en dan weer invoegen, wat de file in stand blijft houden.

Laat ik mijn frustratie beëindigen met een oproep aan de gemotoriseerde Limburgers:

OETKIEKE EN RUHIG BOLLE DOOR MARES EN OPPE WEEG  !

Zo niet dan gaan wij over tot het plaatsen van onderstaand bord !

 
 

VERBOAJE VEUR LIMBURGERS

ALLE DAAG VAN:

06:00 – 10:00

 

 

 

  

 

maandag, 23 november 2015 14:29

Het benkske van Frenske

Written by

Het benkske van Frenske

 Opa Frans met de burgermeester op zijn nieuwe bank

We hebben het niet makkelijk op het moment. Heel de wereld staat in de fik.

Vroeger ging je om 20 uur met een bak koffie kijken naar het nieuws, en werd je helemaal bijgepraat over de toestand in de wereld, met mooie en minder mooie dingen.

Maar tegenwoordig mis ik de mooie dingen ! Het is alleen maar leed.

We zitten in een mega dip – en moeten hier weer uit zien te komen met zijn allen.

Het begint al met het ingaan van de wintertijd – we vertrekken s ’morgens  in het donker van huis en als we op het einde van de werkdag thuis de inrit opdraaien is het alweer donker. Daarbij de ellende van al die IS shit overal ter wereld. Van Mali tot Parijs – vele onschuldige slachtoffers vallen te betreuren, en waarschijnlijk is het einde nog niet in zicht.

Het valt niet mee om positief te blijven – en ik vindt mezelf een echte optimist – lachen doen we te weinig op het moment, genieten van mooie dingen.

Vorige week moest ik een keer vroeg thuis zijn en reed rond 16 uur Mares binnen en toen gebeurde er iets. Overal ballonnen – ik hoorde feestmuziek en zag een heel gezellig feestje op de hoek van de Stationsstraat. Er werd door Frenske Valkenburg tesamen met de burgemeester een prachtige, door de familie gemaakte, bank onthuld. Frenske die het heeft gepresteerd om 100 jaar te worden stond vol trots en met een lach op zijn gezicht zijn benkske te bewonderen. Hij straalde van oor tot oor en alle daar aanwezigen met hem.

Ik passeerde het feestje en warempel – er stond een lach op mijn gezicht – ik genoot van al deze gezelligheid, het deed me goed !  Even kwam, ondanks de regen, het zonnetje door !

Iedere keer als ik nu Mares in- of uitrijd passeer ik het benkske van Frenske en komt er weer die lach op mijn gezicht ! In de vroege ochtend, half wakker, komt er bij het inrijden van de Burg. Moonslaan automatisch een lach op mijn gezicht – op naar mijn werk. Kom ik laat in de middag weer Mares binnen, automatisch zoek ik effe het benkske en rijd ik met een glimlach op mijn gezicht verder naar huis ! Dit is een heel speciaal benkske – het verspreid een goed gevoel.

Laten we met zijn allen heel, heel zuinig zijn op dit benkske want het tovert een lach op je gezicht. Echt- rijd er maar eens langs en probeer het. Je krijgt er goei zin van !

Frenske bedankt – jouw benkske laat de zon weer een bietje schijnen en, in ieder geval mij, de ellende om ons heen even vergeten.

Nog vele jaren !